Spontaan op de trein naar Edinburgh!

Nadat mijn moeder natuurlijk al gezellig bij mij op bezoek was geweest, keek ik ook heel erg uit naar mijn vriendin Jentine die langs zou komen. Ontzettend ervan genoten om samen met haar een leuk weekend te spenderen in Oxford en Reading (wat nu echt een beetje als mijn second home begint te voelen hier, potdikkie). Voor Jentine stond als vervolg van haar tripje op de planning om naar Edinburgh te gaan (in d’r uppie, dapper!) en daarna door naar een studie genoot in Aberdeen.

Niks vermoedens stond ik die maandag weer om 6uur op om bij mijn host familie ’s morgens weer te helpen met de kinderen, zoals iedere dag zo’n beetje. Met een halfslaperig hoofd vertelde ik Andrea en Mike dat Jentine die dag door zou reizen naar Edinburgh. Mike zei direct dat het een hele gave opportunity was om met haar mee te gaan (al helemaal omdat Mike “Schots Bloed”  in zich heeft, logisch;)

Hartstikke tof natuurlijk, Edinburgh! Al vaker had ik hier veel goeds over gehoord, deze toffe, knusse stad in het ruige Schotland. Met Jentine ben ik dus op de trein gestapt (maar liefst 6 uur tussen vreemde mensen in eigenlijk een te krappe trein).

Wat ik je zeker kan vertellen is dat ik nog nooit zo’n mooie, knusse en historische stad heb gezien als Edinburgh ! Waar Londen bijvoorbeeld alle ‘attracties’  ver van elkaar heeft liggen en het een rommelig plaatje is, is Edinburgh echt heel erg ‘logisch’  verdeeld en vooral een perfect plaatje. Met werkelijk waar de meest mooie huizen en prachtige panden.

Natuurlijk moesten en zouden wij ook echt Guinness bier gaan drinken (alcohol vloeit goed in Schotland) en op aanraden van Mike ook wat whisky geproefd. De barman hadden we overtuigd maar een paar van zijn goedkoopste whiskys te laten proeven (want ja, studenten budget;) Die Guinness was ‘wel oke’ waarentegen die Whisky ons brande als peper in de keel(?). Deze alcohol vervolgens weg weten te krijgen met een paar happen Haggis, iets typisch Schots (denk aan varken, rest vlees, havermout en stroop)… (Hoor mijn vader nog net niet smakken)

Tot en met donderdag hebben wij ons fantastisch weten te vermaken in Edinburgh. Zijn wij alle straatjes bij langs gegaan, hebben we het kasteel van Edinburgh gezien (PRACHTIG UITZICHT) en hebben we zelfs een keer het goede ‘nachtleven’  meegemaakt hier:) Daar naast hebben wij ook nog een vergaarde vulkaan beklommen (Arthur’s Seat, en dat in Schotland..;)

Oh, en, 3x raden waar wij hebben geslapen.. In een hostel! Over het algemeen kan ik zeggen dat dat mij verrassend goed is bevallen! Ondanks het feit dat je een kamer deelt met 12 vreemden en niet de garantie krijgt van een geluidsloze nachtrust (oordopjes zijn een zekere musthave).

On the long run, ben je nog nooit eerder in Edinburgh geweest, dan raad ik je dat zeker aan! In een paar dagen tijd kun je de hele stad mooi verkennen en ben je ook zo ontzettend dicht bij de natuur! Toffe ervaring erbij!

 

WhatsApp Image 2017-11-07 at 12.27.02

De wandeling waar geen eind aan leek te komen

Zulk ontzettend raar en mooi weer als het hier gisteren was is niet te geloven. Hier, tussen de bomen en de velden, tikte de thermometer bijna 24 graden aan. Lekker benauwd ook. Dus leek het mij een zeer goed plan om maar eens een fikse wandeling te maken. Nou. Dat is gelukt hoor. Vol goede moed met m’n rugzak op en wandelschoenen aan ging ik op pad. Net zoals Dora the explorer. 

Het leuke aan Engeland is dat ze, als je ze eenmaal hebt gevonden, overal bordjes hebben staan voor het volgen van een bepaalde wandel route. Handig, dacht ik. Net zoals in Nederland. De route gaf aan dat het zo’n 6 km zou zijn, makkelijk te doen! De route leidde mij op een gegeven moment tussen een aantal velden van verschillende boeren (raar dacht ik maar, ok, Engeland zit vol verrassingen). Mijn onderbuik gevoel zij inmiddels al iets van “Goh, al minstens 15 minuten geen bordje tegen gekomen, klopt dit wel?”. Nou, mijn onderbuik gevoel klopte hoor. Inmiddels steeds meer van het pad geraakt, liep ik nu met m’n voeten door de halve modder heen te drentelen en met nergens een teken van een bordje.

Dus advies. Vertrouw die wandel bordjes in Engeland maar niet. Het is net alsof iemand die paaltjes expres de verkeerde kant heeft omgedraaid, super… Al met al ben ik na 3,5 uur gewandeld  te hebben in de benauwde zon weer thuis gekomen en met een lekker humeur ook, not. 

Eenmaal thuis vertelde ik Andrea over ‘mijn avontuur’ en zei ze met een grote lach op haar gezicht dat wandel routes in Engeland inderdaad niet echt onderhouden worden en dus niet echt ‘betrouwbaar’ zijn…

Nu ik dit zit te typen ben ik net terug gekomen van een wandeling met Freddie in de buggy. Veilig op en neer gelopen op bekend terrein, leek me slim.

 

Until next time, x Lotte

WhatsApp Image 2017-10-17 at 13.36.17

Verjaardagsweekend in Londen!

JAJAJA, vandaag ben ik jarig! 19 hurrays to me! Nu ik dit zo zit te tikken ben ik net weer thuis gekomen en te slurpen aan een kop dampende thee (hashtag herfst).

Dit leuke weekend begon vrijdag al, spontaan stond mijn lieftallige moeder op de stoep..! Erg prettig om na zo’n lange tijd eindelijk weer met haar bij te kunnen praten over van alles. Deze dag hebben we een lang stuk gelopen over het Engelse platte land en vervolgens een poos bij een boerderij op het terras van de zon genoten. Hoe dan ook, op de planning stond om die dag erna naar Londen te gaan met de trein en hier de rest van het weekend te spenderen, fantastisch plan! Afgewisseld met wat zon, wind en regen hebben we een heerlijk weekend gehad en ben ik nu toch echt 19, raar. Wat vooral raar voelt vandaag is dat ik mijn verjaardag voor het eerst apart vier van mijn tweelingbroer.

Beetje een dubbel gevoel over vandaag dus. Want geloof het of niet, hoe leuk ik het hier ook mag hebben, soms mis ik thuis wel hoor. Vooral op zo’n dag als vandaag was het dan ook erg prettig met mijn moeder te zijn en toch iets bekends om mij heen te hebben.

Iets met nieuwe voornemens heb ik niet echt voor dit nieuwe jaar, al is dat geloof ik ook meer iets voor oudjaar. GENIETEN. Dat ga ik doen en dat lijkt me ook een goed voornemen om mee te beginnen. En al helemaal wanneer ik begin te beseffen hoe snel de tijd hier gaat en eigenlijk al over de helft ben.. oeps..

Until next time x Lotte

IMG_2865.JPG

 

 

Een bezoekje aan Goring – George Michael

Afgelopen week heb ik me weer heerlijk weten te vermaken hier in het mooie Engeland. Zo ben ik ook met Andrea en haar 2 zoontjes waar we naar Goring zijn geweest. Hartstikke schattig en typisch plaatsje. Het meest opmerkelijke aan dit plaatsje is toch zeker wel de memorial die daar is gaan ‘groeien’ voor George Michael.

Als ik aan George Michael denk, denk ik in eerste instantie aan dat meest geweldige liedje Last Christmas. Maar ook aan mijn tante die met kerst vertelde over hoe zo’n fan ze vroeger was geweest van hem en alle liedjes zowel kende. Hilarisch. Hoe dan ook, we liepen langs zijn oude huis langs waar inmiddels een behoorlijke gedenk plek was ontstaan met allemaal kaarsjes, knuffels en kaartjes, van over de hele wereld echt waar.

Het grappige was hier nog wel dat een van mijn au pair kindjes aan Andrea (host mum) vroeg waar George Michael nou eigenlijk was. Tja, dat is best een lastige vraag om zo even te beantwoorden. Voorzichtig vertelde ze iets van, ja kijk, op een gegeven moment begint ieder zijn lichaam moe te worden en besluit je lichaam dat het beter is ermee te stoppen. Helaas was dat allemaal iets te ingewikkeld voor hem en besloot hij dat het maar leuker zou zijn om te spelen in de speeltuin. Hoe dan ook, het was erg grappig om te zien hoe hij probeerde het te begrijpen, haha.

Al met al weer een leuke, geslaagde dag en weer meer gezien in Engeland, tof om zo al die dorpjes een beetje bij langs te gaan;)

 

Until next time! x Lotte

IMG_2864.JPG

Een paar woorden over de aanslag

‘ s Morgens terwijl ik nog rustig aan mijn ontbijt zat samen met “mijn au pair kindjes” hoorde ik ineens op de radio een bericht over dat er (alweer) een aanslag gepleegd zou zijn in Londen. Eerst dacht ik, ach joh, dat zal wel loos alarm zijn. Min of meer was dat niet het geval.. Bij het metro station Parsons Green bleek er een bom af gegaan te zijn. Gelukkig, is de bom niet volledig afgegaan waardoor er geen doden maar wel 29 gewonden waren. Erg genoeg.

Deze dag stond voor ons op de planning om naar Londen te gaan en hier de middag te spenderen. Had ik hartstikke zin an. Ondanks dit nieuws zijn we toch naar Londen gegaan. Met Mike & Andrea (M’n host parents) heb ik het er nog over gehad. Zo’n aanslag als deze kun je natuurlijk niet voorspellen, niks kun je voorspellen. Want ja, als je veilig wil zijn kun je net zo goed thuis blijven en jezelf oprollen in je bed (En zelfs dan kun je nog stikken doordat je per ongeluk het gasfornuis aan hebt laten staan en geen zuurstof meer krijgt, or whatever). Zo weet je maar weer dat er op ieder moment van de dag iets met je kan gebeuren. Of dat nou een auto ongeluk is, een hartaanval of een aanslag als deze. Daarbij komt ook nog dat de kans dat je betrokken wordt in een (terroristische) aanslag werkelijk waar nihil is.

De middag heb ik alsnog vrolijk rond gehuppeld in Londen. Heb ik SoHo verkend, naar mijn idee the place to be in Londen, Buckingham palace gezien, op Piccadilly circus een kopje koffie gescoord en een mooie wandeling gemaakt door Green Park. Terwijl ik daar zo liep viel er eigenlijk niet veel meer van te merken. Hier en daar hoorde je wat mensen erover praten en zag je meer security teams op de straat, but that’s it. Natuurlijk gaat alles gewoon door na zo’n aanslag. Wat voor sommigen mensen misschien moeilijk te bevatten is.

Wat ik dan alleen niet snap is dat er iemand blijkbaar zo nodig aandacht moet vangen en mensen bang wil maken, door zo’n aanslag. Belachelijk. Het is dan ook niet echt dat ik bang ben voor dit soort streken, maar eerder dat ik boos wordt van dit soort acties. Dat ik niet kan bevatten dat iemand zo gek in zijn/haar hoofd is om zoiets te doen en zoveel mensen pijn te willen doen. Ik mag er dan wel niet persoonlijk bij betrokken zijn, toch is het iets waar ik veel aan denk de laatste tijd. Het lijkt wel alsof iedereen steeds iets alerter is hiervoor en weet dat het zomaar kan gebeuren. Maar goed daar moeten we niet aan denken. Genoeg negativiteit voor vandaag. De leef goes on. 

 

Until next time, Lotte

Londen was trouwens hartstikke tof, heb een gezellige dag gehad en er ontzettend van genoten. Groetjes.

IMG_2258

 

 

 

Ode aan de Brit

Probeer je eens voor te stellen hoe het is wanneer je als wildvreemde toerist (niks mis mee)  in een ietwat onbekende stad bent en niet weet welke kant je uit moet. Dan is het toch meer dan geweldig wanneer er iemand naar je toe komt en vraagt of je wat hulp kunt gebruiken. Precies dat overkwam mij vandaag. Wat mij dan zeker opvalt is dat dit niet ‘toevallig’  een keer gebeurt, maar haast in de ware aard van de Brit ligt. In Nederland zal dat minder gauw gebeuren dan in Engeland.

Dat is nou precies wat Engeland zo ontzettend tof maakt! Want wanneer je eenmaal met iemand aan de praat bent geraakt over iets simpels, loopt het gesprek al vaak wat verder uit. En krijg je, met geluk,  nog wat te horen over de Engelse geschiedenis over het dorpje/plaatsje/stad waar je in bent (ja, echt waar!)  Ook al is het van een wildvreemde. En wanneer je dan ook nog te horen krijgt dat je Engels wel pluis zit voor een Nederlander kan je dag niet meer stuk (want ja, daarvoor ben ik hier uiteindelijk). Vind ik leuk.

Wat ook een erg grappig ‘ feitje ‘  is van de Brit, is dat iedereen, maar dan ook echt iedereen, je groet met ‘Heya, how are you doing ?”  Dit is natuurlijk meer even een beleefdheidsvraagje en wordt eigenlijk al vrij gauw weggewuifd, toch neemt dat in mijn mening niks weg van hoe vriendelijk de Engelsen eigenlijk zijn. Kunnen heel wat mensen een voorbeeld aan nemen.

Dus, taak voor vandaag, BE NICE. haha nee grapje. (Wel doen hoor).

A fin. Lotte.

IMG_2246.JPG

Dit was afgelopen week in Cirencester (Cotswolds) waar ik me prima vermaakt heb in de oude straatjes en schattige boetiekjes.

 

 

De kunst van een poepluier verschonen

Vandaag heb ik zowaar voor de eerste keer in mijn leven een luier verschoond. En niet zomaar eentje. Nee, inderdaad een poepluier. Mijn host familie had gezegd dat ik hier over het algemeen niet mee te maken zou hebben. Maar goed, wanneer je tijdens een middagje oppassen ineens een rare, muffe lucht ruikt weet je ook wel hoe laat het is natuurlijk.. Met goede moed liep ik vrolijk achter Freddie (de jongste, 1,5 jaar) aan en zijn bungelende luier in zijn gestreepte rompertje. Het leuke van Freddie is dat hij donders goed door had dat hij hoog nodig verschoond moest worden. Met een big smile op zijn gezicht heb ik hem op de commode gekregen waar het mij toch een beetje warm werd ineens..

Wat doe je dan met dat kind dacht ik? Want als ik Freddie zou zijn zou ik het geweldig vinden om met mijn beentjes zitten te spartelen in de lucht terwijl de luier verschoond werd.. Enigszins onhandig wist ik zijn beide voetjes toch bij elkaar te houden, had ik hem inmiddels een speeltje gegeven zodat hij mij niet zou lastig vallen met zijn grappen en streken. Met half mijn gezicht de andere kant op wist ik met behoorlijk wat billendoekjes Freddie weer schoon en fris te krijgen, YES! De details van de luier zal ik maar lekker voor mezelf houden (wil ik nog wat lezers over houden, ha ha ha..) Zo’n luier verschonen valt alleen niet mee, zeker niet voor de eerste keer. Wonder boven wonder liet Freddie me mijn ding doen en stond hij al gauw weer op de grond te huppelen van plezier. En agh, zo erg is het verschonen van een luier ook eigenlijk niet. Al voel ik me nu wel een beetje een mommy zo. Heb nog net geen pampers en doekjes bij me als we naar het park gaan zeg maar. Weer een ervaring rijker, laten we het daar maar op houden voor vandaag.

A fin, Lotte

Processed with VSCO with hb1 preset
Deze foto heb ik weten te maken in Reading, een erg gezellige stad met veel leuke schattige straatjes en mooie plaatjes als deze ! ❤

Op het Engelse platte land

I MADE IT. Ja, natuurlijk wel. Zou knullig zijn als in dat kleine uurtje vliegen zou zijn neergestort he. Zo zenuwachtig als dat ik was liep ik met mijn gigantische hutkoffer en heerlijke klamme handen op ” mijn ”  au pair familie af, die mij kwamen ophalen van het vliegveld . In mijn hoofd had ik al enkele keren nagedacht over hoe ik ze zou begroeten en hoe zij mij zouden ontvangen. Gelukkig werd ik met open armen ontvangen door een 4-jarig jongetje en wist hij me zijn knuffel ook nog eens in mijn handen te drukken. Iets verder naar achteren zag ik in een buggy heel sneaky een leuke toddler met blond haar, blauwe ogen en werkelijk waar de meest lange wimpers ever (waar iedere vrouw van droomt, echt). Vrijwel direct voelde ik me erg opgelucht omdat ik zo open en vrolijk werd ontvangen. Dit is zeker wel een gezin waar ik me thuis zou kunnen voelen, al is dat nu nog echt even wennen en aftasten. Deze dag hebben we heerlijk geluncht op een groot terras achter een boerderij tussen de kippen en varkens (letterlijk)  en de boel een beetje verkend hier. Heerlijk.

Waar ik mij had voorbereid op ‘ raining cats && dogs ‘ is het hier werkelijk waar prachtig weer en steekt de felle zon zich hier prachtig af bij de gigantisch groene gronden. Erg mooi is het platte land hier zeker. Overal leuke, kleine paadjes, heuveltje op, heuveltje af waar je mooi over heen kunt racen met je mountainbike (remmen vereist om niet uit de bocht te vliegen;). Denk dus zeker wel dat ik mij hier ga vermaken de komende paar maanden.

However, het is hier hier bijna tijd voor de ‘boys’  om naar bed te gaan wat betekent dat ze eerst nog lekker mogen badderen en klieren met water. Until next time.

A fin. Lotte.

WhatsApp Image 2017-08-29 at 11.10.11

Welcome,

Omdat het altijd wel netjes is om jezelf even voor te stellen aan nieuwe mensen, bij deze. Mijn naam is Lotte ben 18 lentes jong (eigenlijk herfst, maar lente klinkt leuker) en probeer van iedere dag een feestje te maken as much as possible. Nu je weet hoe oud ik ben en in welk seizoen van het jaar ik ben geboren is het tijd om even iets meer over mezelf op tafel te gooien. Figuurlijk.

Het zou kunnen dat dit misschien al wel de 7e poging is tot het beginnen van een blog. Ja, je leest het goed. Vaak begon ik met volle moed, ging het goed, had ik een aantal trouwe lezers en was er iets in mij dat geen discipline meer had en stopte ik ermee. Waarna ik me weer voor de kop sloeg omdat ik er spijt van had.

Persoonlijk heb ik schrijven altijd al leuk gevonden, of naja, het knutselen met woorden trekt mij wel aan. En taal. Vind ik leuk👍🏼. Op de een of andere manier houd ik er een goed humeur aan over wanneer ik een ‘leuk’ stukje tekst heb weten te schrijven. En ik hoop ook zeker dat de lezers, die er misschien niet eens zijn, dat ook vinden:)

Momenteel studeer ik de lerarenopleiding Engels aan het Windesheim in Zwolle en geniet ik hier erg van. Althans, deadlines, stress en toetsweken , daar wordt natuurlijk niemand vrolijker van. Maar he, dat mag de pret niet drukken want ik ben erg blij met het feit dat ik enigszins weet wat ik met mijn toekomst wil en dat ik een vak heb gevonden waar ik mijn energie zeker wel in wil steken. De propedeuse heb ik inmiddels al met veel enthousiasme binnen weten te slepen en ben dus klaar voor het volgende! En dat volgende is voor 3 maanden naar Engeland (hiephoi)

Waarom ik dan dit blog in het Nederlands schrijf en niet in het Engels? Ja, goeie, ik heb er zelf ook goed over nagedacht maar het leek mij het slimst om lekker in het Nederlands woorden te gaan tikken omdat dit #1 toch net ietsjes makkelijker/sneller gaat en #2 waarschijnlijk mijn publiek vooral bestaat uit mijn lieftallige moeder, die niet zo’n held is met de Engelse taal. Love you though. 

Dus, daar zit ik dan. Met m’n goede gedrag. Om half 1 ’s nachts ineens te besluiten dat het tijd is om het ‘bloggen’ weer op te pakken. Duimpie.

Wat je van mij kunt verwachten op dit stukje internet

Dat zullen vooral blogposts zijn over wat ik mee maak in mijn periode in het mooie Engeland en wat mij daar zoal opvalt aan het leven daar. Lijkt me leuk.

 

 

Until next time.

A fin.

Lotte